Μηπως εχασα κατι?

2008-09-09T07:46:00.000-07:00

XAΘΗΚΑ αλλά θα ξαναγυρίσω....
μουτς

Chavela Vargas - La Llorona (Clip)

2008-02-12T07:41:00.001-08:00

εδώ δε λέω τίποτα...

De cara a la pared (videoclip)

2008-02-12T07:24:00.001-08:00

Πολύ αγαπημένο τραγούδι.....

Μάτια

2008-01-29T10:07:00.000-08:00

Ψάχνω μέσα στα χρόνια που βάρυναν το μυαλό σου, μία μνήμη. Μου είπες ότι δεν την έχεις και δε σε πίστεψα. Οι δεκαετίες άλλαξαν μυαλό και σώμα αλλά το βλέμμα μένει ίδιο.

Πάντα αληθινοί στα λάθη μας.

Δε σε κατηγορεί κανείς γι' αυτά που θέλεις να ξεχάσεις.

Τα μάτια μου κλείνουν από μία γλυκιά μέθη που κάνει τον κόσμο στρόγγυλο.

Θα 'θελα τόσα να γράψω με τα μάτια κλειστά...

Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να φτιάχνω παραμύθια για να τα διαβάζω μόνη μου.

Να, τα κλείνω τώρα και ταξιδεύω.....

Κλείσε κι εσύ τα μάτια. Μπορεί να φτιάξουμε το ίδιο παραμύθι...

Ella sings

2008-01-22T05:55:00.001-08:00

0 comment

μ.χ ( όπως λέμε μετά χριστουγέννων )

2008-01-09T07:23:00.000-08:00

Έτσι λοιπόν τελείωσε και όλη αυτή η εμπορική συναλλαγή που λέγεται Χριστούγεννα.

Τα κεφάλια μέσα τώρα.

Καλως ήρθατε από το παραμύθι. Ελπίζω να ήταν ωραίο το ταξίδι...

ένα βήμα...

2007-11-19T13:16:00.000-08:00

Ένα βήμα μπροστά και δύο πίσω. Με μία καρφίτσα σκαλίζει την ψυχή της για να κρύψει μέσα της λίγη ελπίδα. Κάνει χώρο για να την αγκαλιάσει η ζωή.

Η ενοχή είναι σιωπηλή και ήταν πίσω από κάθε της βήμα. Μία σκιά που πολλές φορές έμπαινε μπροστά της και της έκλεβε τον ήλιο. Μα είναι δυνατόν να γίνεται αυτό; Μπαίνουν οι σκιές μπροστά; Αναρωτήθηκε.

Η ενοχή έχει χρώμα μαύρο. Είναι δύσκολη η παραδοχή της. Της βάφει τα βήματα χωρίς να το καταλάβει. Σε έναν απλό περίπατο το πλακόστρωτο πίσω της γίνεται μαύρο. Ταιριάζει με τα ρούχα που διαλέγει να φοράει το χειμώνα.

Θα αλλάξει όμως, θα πάρει πίσω τον ήλιο της και θα βάψει την ενοχή της βαθύ γαλάζιο για να γίνει ένα με τον ουρανό ή ένα με τη θάλασσα.

Θα την κάνει καράβι να φύγει μακρυά...

πορεία με ρόδες...

2007-11-08T10:29:00.000-08:00

Εχω καιρό να γράψω κάτι και σήμερα δεν θα γράψω τίποτα καινούριο...
Θα ήθελα όμως οπωσδήποτε να αναδημοσιεύσω την ανάρτηση του φίλου μου 0 comments για μία ωραία ιδέα που είχαν κάποιοι ρομαντικοί και ταυτόχρονα αγωνιστές φίλοι.Αυτά λοιπόν...
Όσοι θέλετε διαβάστε το.
Ποδηλατοπορεία στη Δράμα

Ήθελε πάντα να πετάει

2007-10-23T02:07:00.000-07:00

Κάνοντας τα χέρια του φτερά, προσπαθεί να πετάξει. Αποφάσισε να προσπαθεί μόνο τις ημέρες που δεν έχει ήλιο, ίσως από φόβο μη λιώσει...

Δεν ξέρει ακόμα τί πουλί θέλει να γίνει. Αν γίνει μεγάλο, θα τον φοβούνται αλλα θα επιβιώσει. Αν γίνει μικρό, θα τον αγαπούν αλλά η ζωή του θα γίνει ένας διαρκής αγώνας.

Τελικά αγάπη ή επιβίωση?

Τα αχ και βαχ του δρόμου

2007-10-16T04:48:00.000-07:00

Δεν χρειάζεται να περπατώ στα κάρβουνα για να "αναστενάζω". Είναι τελικά μία ανάγκη, που καλύπτω (πια) χωρίς συνείδηση. Με έκπληξη παρατηρώ οτι είναι και μία απόλαυση , από τις λίγες που μου έχουν απομείνει....

Είναι όμως πολύ αστείο όταν αβίαστα το κάνω στο δρόμο και συχνά τραβάω τα βλέμματα των περαστικών, γεμάτα απορία. Απορία γιατί ένας αναστεναγμός μπορεί να είναι έκφραση απόλαυσης αλλά επίσης και έκφραση πόνου. Δεν κάθομαι να εξηγήσω φυσικά. Ο καθένας διαλλέγει ανάλογα με τη δική του διάθεση.

Έχει πλάκα όμως....

...

2007-10-05T05:22:00.000-07:00

Αυτό από τους δρόμους της Αθήνας...

Η φωτιά στα χέρια του γίνεται γαλαξίας....

άδεια χαρά, όχι παιδική

2007-10-01T11:49:00.000-07:00

Άλλες είναι οι ώρες που η μοναξιά διαλλέγει να μου κλείσει το μάτι.

Είναι σκληρές οι σκιές της νύχτας.

Πώς να τολμήσω να γίνω παιδί σε έναν κόσμο που όλα γεννηθηκαν γερασμένα...

Άδεια χαρα, όχι παιδική, περιμένει.

Θα περιμένει για πολύ.

Ας περιμένει?

"Γαλαξίας-Ήλιος"

2007-09-13T06:36:00.000-07:00

Κοιτώ το ταβάνι και ένας ολόκληρος γαλαξίας κλεισμένος μέσα σε μία γυάλινη σφαίρα κρεμιέται από την οροφή.

Ένας γαλαξίας με έναν και μοναδικό-μοναχικό ήλιο...

Πιάνω κουβέντα μαζί του πίνοντας το γνωστό μου ρούμι και μου εξομολογείται ότι όσο και αν θέλει να βγει απο τη σφαίρα, δεν θα το κάνει ποτέ γιατί πολυ απλά, μετα την απόδραση δεν θα υπάρχει πια.

Πόσο δίκιο έχει...

come back

2007-08-31T05:08:00.000-07:00

Μέσα στον καυτό ήλιο του καλοκαιριου, έψαξα μία γωνιά που να μην έχει φως.

Ανάγκη να κρυφτώ.

Ανάγκη να γίνω αλέξ-ανδρος στη θυλική του έκδοση.

Ανάγκη, έτσι απλά, να έχω λόγο...

Καλώς σας βρήκα.....

θα είμαι πάλι εδώ

2007-04-30T05:04:00.000-07:00

Αγαπημένοι μου φίλοι μπογκεράδες...
δεν χάθηκα, είμαι εδώ. Κάτι τα προσωπικά τρεχάματα , κάτι της δουλειάς, κάτι οι αναποδιές της κακής μου χρήσης της τεχνολογίας.... έκανα καιρό να γράψω.
Μόλις λοιπόν πάρω το πισι μου, θα σας γράψω νέα.
Ως τότε... φιλάκια

Για πού το 'βαλες ψυχή μου;

2007-03-23T07:13:00.000-07:00

Βράδυ. Αργά. Βρέχει και η ψυχή μου πήρε σακκούλα και φακό και βγήκε για σαλιγκάρια. Πού να μαζευτεί με τόση βροχή. Την καλώ να γυρίσει πίσω κι αυτή μουρμουρίζοντας μία παλιά μελωδία του Tom Waits μου κουνάει αρνητικά το κεφάλι. Bluuuue Valentiiiine.
Περιπλανιέμαι κι εγώ μαζί της , ακολουθόντας την με το αυτοκίνητο. Εντελως συμπτωματικά ακούω κι εγώ το ίδιο τραγούδι.
Αυτό που βλέπω από το τζάμι είναι αυτό που θέλει η βροχή να δω ανάλογα με τα κέφια της. Είναι φορές που τα παραμορφώνει όλα εντελώς, πέφτοντας με ορμή και τα κάνει να λιώνουν, να ρέουν.
Άλλες φορές πάλι, σαν να ψιθυρίζει, πέφτει γλυκά και πολύ απλά, στρογγυλεύει τα πράγματα. Καμμία γωνία για να χτυπήσω.
Τελειώνει το τραγούδι και ξαναρχίζει από την αρχή, έτσι από μόνο του.
Τί ανυπακοή είναι αυτή;
Μπροστά η ψυχή, πίσω εγώ. Δεν κυνηγώ, απλά ακολουθώ. Bluuuue Valentiiiine.
Σταματά. Σταματώ κι εγώ. Βγαίνω από το αυτοκίνητο και σηκώνω ψηλά το κεφάλι. Δεν βγάζω τα γυαλιά. Συνεχίζω να βλέπω τα πράγματα ανάλογα με τα κέφια της βροχής.
Κάποια στιγμή η ψυχή μου κουράστηκε. Ήρθε, με πήρε από το χέρι. Ναι, είναι καιρός να πάμε σπίτι. Bluuuue Valentiiiine.....

νερό...

2007-03-21T12:34:00.000-07:00

Μία σταγόνα της βροχής ξέφυγε και τρύπωσε μέσα στο στόμα μου.

Την έστειλαν τα ξωτικά για να μου κλέψουν τη μιλιά;

Την έστειλαν τα σύννεφα για να διψάσω;

Ή μήπως καθόμουν στα πόδια κάποιου γίγαντα που έκλαιγε;

Δεν θα μάθω ποτέ με το πρόσωπο στραμένο στον ουρανό και κλειστά τα μάτια...

Αρνούμαι να ανοίξω τα μάτια μου στον κόσμο,

προτιμώ να ονειρεύομαι...

μία μαρτυρία

2007-03-20T05:52:00.000-07:00

Ένα κείμενο λοιπόν που το αντέγραψα από τον φιλο Matthew.Δεν χρειάζεται να σχολιάσω τίποτα...

"Θα προσπαθήσω να είμαι σύντομος (αν και δεν νομίζω να τα καταφέρω) στην περιγραφή των γεγονότων, μιας και λίγο πολύ θα τα έχετε ακούσει (παραμορφωμένα) στις ειδήσεις. Επίσης, συγχωρήστε την απουσία λογοκρισίας στις άσεμνες λέξεις, αλλά θεωρώ ότι δεν υπάρχει λόγος να κρυβόμαστε πίσω απ'τα δάχτυλα μας και να προβάλλουμε μία πλασματική ηθικολαγνεία. Τα πράγματα αυτά συμβαίνουν και ακούγονται καθημερινά, και θεωρώ ότι αυτός που προσβάλλεται ακούγοντας ωμά αυτές τις λέξεις είναι ανειλικρινής πρώτα στον εαυτό του, και έπειτα στους συνανθρώπους του.Είμαι ένας από τους 49 συλληφθέντες της 08/03/2007. Με προσήγαγαν μαζί με άλλα 48 παιδιά από το ίδιο σημείο (από τη νησίδα που υπάρχει στη γωνία Μ. Βρετανία και Βας. Σοφίας) στη ΓΑΔΑ, άνευ λόγου και αιτίας. Ήμουν από τους λίγους τυχερούς που δεν έφαγαν ξύλο και πραγματικά ακόμα απορώ πως την γλύτωσα. Δεν κατάφερα να ξεφύγω αφού, όπως θα έχετε δει στα βίντεο, μας κύκλωσαν περί τους 100 και παραπάνω αστυνομικοί και μας εξήγησαν με τον πλέον αποτελεσματικό τρόπο πως νοιώθει μία κατσαρίδα όταν, αφού την έχεις ψεκάσει 10 φορές με AROXOL, συνεχίζεις επίμονα να την βαράς με μία παντόφλα. Τη στιγμή εκείνη είχα κάτσει κάτω σκυμμένος και περίμενα απλά να με δείρουν. Οι ατάκες των αστυνομικών συνοψίζονταν στο «Έτσι, έτσι, στα τέσσερα πρέπει να είστε». Πέρα από την ασφυξία λόγω των χημικών και της φυσούνας που έφαγα στο πρόσωπο, γύρω μου άκουγα πολύ δυνατά τις κραυγές των παιδιών που έβλεπα να χτυπάνε με μεγάλη μανία οι κ. αστυνομικοί. Πλέον κατάλαβα ακόμα πιο ζωντανά γιατί ο κόσμος τους λέει μπάτσους, και ελπίζω να έχετε καταλάβει και εσείς. Κάποια στιγμή κάποιος ΜΑΤατζής με έδωσε σε κάποιον άλλο να με πάει στην κλούβα. Τα «γαμώ τη μάνα σου ρε μουνί» από τους φίλους αστυνομικούς έδιναν και έπαιρναν, όπως άλλωστε ήταν αναμενόμενο. Μία κοπέλα που δεν μπορούσε να αναπνεύσει και ήταν έτοιμη να λιποθυμήσει είπε στους ΜΑΤατζήδες «θα λιποθυμήσω», και αυτοί της απάντησαν «Λιποθύμα τώρα να σε γαμήσουμε και από πάνω».Με έβαλαν στην κλούβα και περιέργως δεν μου πέρασαν χειροπέδες. Χειροπέδες έβαλαν στους μισούς από εμάς και στους περισσότερους τις έβγαλαν στην κλούβα. Σε μερικά παιδιά τις άφησαν, έτσι για τιμωρία. Μέσα στην κλούβα είχαμε ένα παιδί με ανοιγμένο κεφάλι, μία κοπέλα με σκισμένο φρύδι, ένα παιδί με σπασμένη μύτη, έναν άλλο με μισή μπλούζα και χέρι που σχεδόν δεν κούναγε (ρήξη μυών πίσω απ'τον καρπό), ένα κάρο παιδιά με μελανιές και καρούμπαλα και άλλους που πιθανότατα ξεχνάω. Ζητάγαμε επίμονα γιατρό και φωνάζαμε συνέχεια (αφού ξέραμε ότι δεν είχαμε κάνει τίποτα απολύτως) και ρωτάγαμε γιατί μας είχαν μαζέψει. Προφανώς δεν υπήρχε απάντηση, και προφανώς ούτε γιατρός. Μάλιστα ένας «άνδρας των ΜΑΤ» φόρεσε και την αντιασφυξιογόνο του(!!!) μέσα στην κλούβα, προφανώς για να μας φοβίσει.Κάποια στιγμή (κατά τις 7 το απόγευμα) φτάσαμε στη ΓΑΔΑ όπου ακόμα δεν ξέραμε γιατί μας πάνε. Μας ανέβασαν στον 11ο όροφο, τα κινητά απαγορεύονταν, αλλά εμείς τα βγάζαμε στη ζούλα μέσα στο γενικότερο χάος που επικρατούσε. Στον 11ο μας πέταξαν σ'ένα διάδρομο και άρχισε η διαδικασία του πολέμου των νεύρων. (Ατάκα ασφαλΉτη όταν μας πήγαν στο διάδρομο: «Ρε τι μαλάκες είμαστε, τι μαλακίες κάνουμε, τι είναι αυτά που φέραμε εδώ?». Την ψιθύρισε ένα ασφαλήτης σε έναν άλλο, και ήμουν αρκετά κοντά να το ακούσω). Ήμασταν χάμω μες τη βρώμα και τις γόπες, σε ένα διάδρομο 2.50 επί 12 μέτρα (περίπου), 49 άτομα, μεταξύ των οποίων 20 περίπου κοπέλες, ο ένας πάνω στον άλλο, με ασφαλήτες να περνάνε συνέχεια από πάνω μας για να μας σπάσουν τα νεύρα. Κουνιόμουν, και έβηχα από τα χημικά που έβγαζαν τα ρούχα τα δικά μου και των άλλων. Μας έκαναν σωματικό έλεγχο (γυμνό για όσους δεν γνωρίζουν), χωρίς ακόμα να μας λένε γιατί μας έχουν προσάγει, και χωρίς γιατρό για τα χτυπημένα παιδιά. Οι προκλητικές ατάκες έδιναν κ έπαιρναν. Επαφή με δικηγόρο δεν υπήρχε, και δεν υπήρξε για 19 ώρες !!!! Μας πήραν δακτυλικά αποτυπώματα, πράγμα που είναι παράνομο χωρίς κατηγορίες και αφού ήδη μας είχαν κάνει εξακρίβωση. Απλά μας τρομοκρατούσαν. Κατά τη διάρκεια της νύχτας μας έφεραν την εντολή σύλληψης να υπογράψουμε, όπου λέει είχαμε συλληφθεί για διατάραξη κοινής ειρήνης και «εγκληματική οργάνωση» (έτσι έλεγε το χαρτί). Προφανώς και δεν υπέγραψε κανείς, και ζητούσαμε πολύ έντονα δικηγόρο. Αρχικά είχαμε πάει μόνο για απλή προσαγωγή, και η εντολή σύλληψης εμφανίστηκε ως δια μαγείας μετά τις 1 το βράδυ (αφού είχαμε ήδη 5 ώρες χωρίς δικηγόρο και γιατρό στη ΓΑΔΑ). Κάποια στιγμή ήρθε και έναν υποτιθέμενος εισαγγελέας και μας έβαλε να συντάξουμε απολογία ΧΩΡΙΣ ΔΙΚΗΓΟΡΟ, πράγμα παράνομο και ανήκουστο. Οι κατηγορία, για 45 (οι 4 νομίζω είχαν ελάχιστα διαφορετική) άτομα? «Ο κατηγορούμενος συμμετείχε σε κομμάτι της πορείας που αποκόπηκε από τον κύριο όγκο της και επιτέθηκε στους άνδρες της αστυνομίας με πέτρες, μάρμαρα και ξύλα. Κατά την σύλληψη του άφησε στο έδαφος 1 ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΗ ΜΑΣΚΑ, 2 ΑΝΤΙΑΣΦΥΞΙΟΓΟΝΕΣ ΜΑΣΚΕΣ, 1 ΒΑΡΙΟΠΟΥΛΑ, 1 ΣΦΕΝΤΟΝΑ, 1 ΠΑΛΟΥΚΙ, ΠΕΤΡΕΣ ΚΑΙ ΜΑΡΜΑΡΑ». Του τέστην, αφήσαμε κάτω 90 αντιασφυξιογόνες, 45 βαριοπούλες , 45 σφεντόνες, και υπολογίζω περί τις 150-200 πέτρες. Δεν ξέρω αν γελάτε, αλλά μ' αυτές τις αδιανόητες κατηγορίες είναι πιθανή η καταδίκη. Οι περισσότεροι δεν υπέγραψαν, εγώ δήλωσα αθώος και ότι αρνούμαι τις αστείες αυτές κατηγορίες και ότι θα μιλήσω μόνο παρουσία δικηγόρου, και υπέγραψα.Τους τραυματίες τους πήγαν στις 4 το πρωί στον Ερυθρό σταυρό (9 ώρες αργότερα). Σε μερικά παιδιά δεν μπόρεσαν να κάνουν ράμματα που χρειαζόταν, γιατί οι πληγές είχαν κλείσει. Φαί δεν είχαμε. Αγοράσαμε με ΔΙΚΑ ΜΑΣ ΕΞΟΔΑ champion κρουασάν από το κυλικείο, στις 2 το βράδυ. Μαζέψαμε όλοι μαζί τα λεφτά και πήγαν 2 παιδιά από εμάς συνοδεία 6 αστυνομικών (έπιασαν την Αλ κάιντα οι μαλάκες) να τα φέρουν. 35 παιδιά ήταν από Θες/νίκη, όπως φαντάζεστε κανείς δεν έχει φάει κάτι ιδιαίτερο μες τη μέρα. Αντιστοιχούσαν για 19 ώρες, 2,5 κρουασάν στον καθένα και 1/15 του πακέτου των τσακίρης τσίπς. Νερό απ' τον ψύκτη και απουσία χαρτιού υγείας. Κοιμηθήκαμε στον διάδρομο αυτό που είχε και γραφεία, ακουμπώντας με τον απέναντι μας τα γόνατά μας που ήταν λυγισμένα για να χωρέσουμε. Συνέχεια πέρναγαν οι ασφαλήτες από πάνω μας για να μας ξυπνάνε, και κάθε λίγο και λιγάκι προέκυπτε και μία άλλη γραφειοκρατική βλακεία για να μην κοιμόμαστε. Την επομένη το πρωί μας φωτογράφησαν, και περιμέναμε από τις 9 που υποτίθεται θα μας πήγαιναν στην Ευελπίδων μέχρι τις 7 το απόγευμα που μας πήγαν τελικά. Βλέπετε, η γραφειοκρατία ζει και βασιλεύει, και μία χαρά εξυπηρετεί τους σκοπούς της. Στις 2 περίπου επιτέλους είδαμε τους δικηγόρους, και μας έφεραν μερικά κρουασάν παραπάνω και φρυγανιές, και τσιγάρα στα παιδιά (κακή επιλογή γιατί ο χώρος έγινε απίστευτα αποπνικτικός). Κατά τις 16:30 μας έφεραν και φασολάδα, ευγενική χορηγία της ΕΛ.ΑΣ. (νομίζω). Συνέχεια μας τρομοκρατούσαν λέγοντας μας ότι θα μείνουμε και άλλη μέρα μέσα τελικά, γιατί η γραφειοκρατία είχε καθυστερήσει τις διαδικασίες κ δεν θα προλαβαίναμε το αυτόφωρο.Περάσαμε ευτυχώς μετά από χίλια βάσανα από τον εισαγγελέα (πράγμα που σήμαινε ότι θα περνάγαμε αυτόφωρο), ο οποίος πρωτοφανώς ήρθε στη ΓΑΔΑ παρόλο που ο νόμος λέει ότι δεν μετακινείται από την έδρα του και ότι οι κατηγορούμενοι πάνε σ'αυτόν. Να χιλιοευχαριστήσω εδώ όλα τα παιδιά που εξέφρασαν την αλληλεγγύη τους έξω από τη ΓΑΔΑ. Τους ακούγαμε έξω από το παράθυρο του εισαγγελέα που ήταν στον 6ο όροφο να φωνάζουν και ήταν απίστευτη η ψυχολογική βοήθεια (στο διάδρομο που μέναμε δεν είχαμε παράθυρα). Η αλληλεγγύη βοηθά πραγματικά πολύ και είναι ανεξάρτητη κομματικών φραγμών. Μας έδεσαν λοιπόν με χειροπέδες μεταξύ μας και μας μετέφεραν συνοδεία 25 ασφαλητών και δεν ξέρω και γω πόσων ένστολων στα δικαστήρια με κλούβες. Οι κλούβες είχαν κελιά των τεσσάρων που κανονικά δεν χωράγανε ούτε 2 άτομα, και έκλειναν ερμητικά με σιδερένιους τοίχους που είχαν μόνο μικρές τρυπούλες για να παίρνεις αέρα. Δεν ξέρω καν πόσοι αστυνομικοί και ζητάδες και περιπολικά μας ακολουθούσαν και άνοιγαν τον δρόμο, αλλά ακούγονταν πολλοί (είπαμε, έπιασαν την Αλ Κάιντα οι μαλάκες). Στο δικαστήριο και έπειτα από 24 ώρες κράτησης και αϋπνίας πρακτικά, μπορέσαμε να δούμε για μία στιγμή και από μακριά τους γονείς μας. Μερικοί κατάφεραν και μπήκαν και στο δικαστήριο για λίγο, άλλους δεν τους αφήσανε καν. Και άρχισε το θέατρο του παραλόγου. Αφού μας κάθισαν αλφαβητικά και ο καθένας ανακοίνωσε τη σχολή του, οι 30 περίπου δικηγόροι που ήταν μέσα στην αίθουσα ζήτησαν την τριήμερη αναβολή που δικαιούται οποιοσδήποτε συλληφθέντας για να ετοιμάσει την απολογία του. Η μόνη περίπτωση να μην σε αφήσουν να φύγεις ελεύθερος από κει για το τριήμερο είναι ή να μην έχεις καθαρό ποινικό μητρώο, ή να μην έχεις γνωστή κατοικία, ή η κατηγορία σου να είναι πολύ βαριά, ή γενικά να συντρέχει κάποιος λόγος που να σε καθιστά ύποπτο φυγής. Διακόπτουν λοιπόν αι «αδιάβλητοι» δικασταί για 5 (και καλά) λεπτά, και επιστρέφουν μετά από 50!!!!!!!!!Λέει λοιπόν ο εισαγγελέας, με σίγουρη, τρεμάμενη φωνή:«Σέβομαι την ιδιότητα του φοιτητή, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι αν τους αφήσουμε ελεύθερους το τριήμερο δεν θα επαναλάβουν τις πράξεις που έκαναν, και άρα εισηγούμαι την τριήμερη κράτησή τους»Ο γελοίος λοιπόν αυτός άνθρωπος δεν δίστασε και δεν ντράπηκε να μας καταδικάσει σε τελείως άκυρη χρονική στιγμή, τη στιγμή που έπρεπε να εξετάσει αν ήμασταν γνωστοί εγκληματίες και ύποπτοι φυγής. Δεν μπορώ καν να μετρήσω (γιατί δεν ξέρω ακριβώς) πόσους δικονομικούς νόμους παρέβη εκείνο το δικαστήριο. Σαφής στόχος αυτής της εισήγησης ήταν η προληπτική και παραδειγματική τιμωρία μας επειδή συμμετείχαμε στην πορεία. Στα 50 λεπτά που μεσολάβησαν, φαντάζομαι (και όλοι οι δικηγόροι το ίδιο φαντάστηκαν) ότι αυτός ο παπάρας (και συγχωρήστε το μένος παρακαλώ) πήρε και δέχτηκε τηλέφωνα από πολύ ψηλά. Οι δικηγόροι έπεσαν απ' τα σύννεφα και άρχισαν να τραβάνε τα μαλλιά τους, και μέσα από μία αστεία και υποτιμητική για την υποτιθέμενη «δημοκρατία» μας διαδικασία, που κράτησε δυόμιση ώρες, έπεισαν το τριμελές πλημμελειοδικείο ναι πλειοψηφήσει (!!!!!!!!! και όχι ομόφωνα) να διατάξει την άρση της κράτησης μας. Η αξιότιμη πρόεδρος, θεωρούσε ότι έπρεπε να φύγουν μόνο οι τραυματίες, πρόταση χωρίς καμία δικονομική λογική. Τελικά κρατήθηκε ένα παιδί, ο Κώστας, που δεν ήταν φοιτητής και άρα ανήκε σε πιο ευαίσθητη κοινωνική μερίδα, και δεν είχε αυτή τη «νεφελώδη» ασυλία της ιδιότητας του φοιτητή που χαρακτήριζε τους υπόλοιπους. Γι' αυτό και παρόλο που τον έπιασαν μαζί με μας του φόρτωσαν και απόπειρα σωματικής βλάβης σε συγκεκριμένο αστυνομικό. Τα παιδία που φορτώθηκαν με τα κακουργήματα εξετάζονταν ξεχωριστά, και έμειναν προφανώς μέσα σε συνθήκες χειρότερες απ' τις δικές μας. Τη Δευτέρα το πρωί πήγαμε στο δικαστήριο πάλι. Τη δικογραφία την έλαβαν οι δικηγόροι στις 11:30 και εμείς δικαζόμασταν στις 12. Πήγαμε να μπούμε στην αίθουσα οι πρώτοι κατηγορούμενοι κατά τις 4 αν θυμάμαι σωστά. Μέσα λοιπόν στην αίθουσα ήταν οι δικηγόροι, 30 περίπου ασφαλήτες, και περίπου 15-20 ένστολοι αστυνομικοί. Έξω από την αίθουσα υπήρχαν παρατεταγμένα ΜΑΤ. Οι γονείς διαμαρτυρήθηκαν πολύ έντονα, αφού οι μπάτσοι και οι δικαστές δεν τους άφησαν να μπουν με τη δικαιολογία ότι «δεν χώραγαν στην αίθουσα»!!! Πώς να χωρέσουν, με 50 αστυνομικούς και 49 κατηγορούμενους?????? Είπαμε, έπιασαν την Αλ Κάιντα, οι μαλάκες.Ξεκίνησε η δίκη με τους γονείς απ'έξω, οι δικηγόροι σύσσωμοι ζήτησαν αναβολή εντός του 15μέρου λόγω του ότι έλαβαν πολύ αργά τη δικογραφία. Και λίγο πριν κάνει την εισήγηση η εισαγγελέας , ακούμε από τον διάδρομο φωνές και φασαρία. Μπαίνει ένας μέσα στο δικαστήριο και φωνάζει «Ένα γιατρό, ένα γιατρό, έπεσαν δακρυγόνα έξω από το δικαστήριο». Φοβερή αναμπουμπούλα, αφού τα χημικά άρχισαν να πιάνουν και εμάς που ήμασταν μέσα στην αίθουσα. Ένας πατέρας προσπάθησε να μπει μέσα και έφαγε κάτι ψιλές με τα γκλομπ, ενώ ένας αλήτης ΜΑΤατζής τον ψέκασε εξ'επαφής στο πρόσωπο. Σημειώνω εδώ ότι αυτό μπορεί να αποβεί μοιραίο και απαγορεύεται ρητά ακόμα και από την αστική δικαιοσύνη. Ο άνθρωπος λιποθύμησε και έγινε μπλε, έτρεξαν κάποιοι να τον βοηθήσουν, κάποιες άλλες μανάδες έπεσαν στα σκαλιά της εισόδου του δικαστηρίου, γενικά φοβερή αναταραχή. Δεν ξέρω άλλες λεπτομέρειες του τι έγινε έξω αφού ήμουν μέσα, αλλά ξέρω ότι η εισαγγελέας έτρεμε και αυτή λέγοντας ότι προτείνει να πάρουμε την αναβολή. Επίσης ξέρω ότι οι ένστολοι που ήταν μέσα αναρωτιόντουσαν δυνατά, πώς είναι δυνατόν να έχουν τόσο μαλάκες συναδέλφους. Να σημειώσω εδώ ότι υπάρχει συγκεκριμένος νόμος που απαγορεύει τη χρήση των χημικών μέσα στα δικαστήρια συγκεκριμένα. Στο Ελλαδιστάν όμως, κάτι τρέχει στα γύφτικα. Με τα πολλά φύγαμε, και μετά από λίγες ακόμα μικροαναταραχές.Θα περάσει η τρομοκρατία? Πρέπει όλοι μας να αναρωτηθούμε, και να μην απαντήσουμε επιπόλαια όχι. Γιατί αν δεν θέλουμε να περάσει, απαιτούνται πολλά περισσότερα από αυτά που κάνουμε, και το τελευταίο που πρέπει να μας απασχολεί είναι η κοντόφθαλμη τρομολαγνεία που χαρακτηρίζει την πραγματικά χαμένη (και όχι αναβεβλημένη) εξεταστική. Το πρόβλημα μάλλον είναι αρκετά πιο ευρύ, και ελπίζω να μπορέσουν να το δουν αρκετοί άνθρωποι. Ας αναρωτηθούμε λίγο για το πανεπιστήμιο που υπερασπίζουμε και για την κοινωνία που ζούμε γενικότερα, τώρα που έχουμε την πολυτέλεια να το κάνουμε. Θα μπορούσε κάλλιστα να είναι οποιοσδήποτε από εσάς στην θέση μου. Ας αναρωτηθούμε λίγο για την «δημοκρατία» μας. Πιστεύω πως ο καθένας πρέπει να αναλάβει δράση ανάλογα με το πώς εκείνος θεωρεί σωστό, και όχι μόνο στα πλαίσια μίας παράταξης. Σας παρακαλώ να είστε δυναμικοί την Πέμπτη, αλλά και κάθε μέρα. Εγώ λόγω της κρατικής τρομοκρατίας δεν μπορώ να έρθω στην πορεία, για να μην επιβαρύνω την θέση μου, και με μία έννοια, η κυβέρνηση πέτυχε αυτό που ήθελε. Και μην ξεχνάτε ότι ακόμα 11 φοιτητές και ένας εργαζόμενος βαρύνονται με χειρότερες κατηγορίες απ'τις δικές μου, και μόνο από τύχη δεν μου φόρτωσαν και εμένα τις ίδιες. Οι 12 αυτοί άνθρωποι χρειάζονται την συμπαράσταση όλων μας."

Και μη χειρότερα...

Τα χρώματα της νύχτας και ένα ποίημα

2007-03-15T14:35:00.000-07:00

Των ποιητών οι δρόμοι

2007-03-15T14:16:00.000-07:00

Ένα και μονάχο σπίτι
στο πάτωμα της θάλασσας
δίχως κλειδιά και σίδερα
με τα παράθυρα ανοιχτά
τεκές και ξαποστάρης
γι' αυτούς που δε γυρίζουν
και για τους αγγελιαφόρους ποιητές
που πηγαινοέρχονται
ΓΗ-ΑΕΡΑΣ-ΘΑΛΑΣΣΑ
μεγάλος ο κοσμος
οι συναντήσεις δεν γίνονται τυχαία...
Μην απλώνεις δίχτυ
θα κοπείς στα νυστέρια των άστρων
των ποιητών οι δρόμοι
δεν έχουνε στροφές
Νυν και αεί και εις τους αιώνας...
νυν και αεί.

Είναι ένα ποίημα του Νικου Καλογεροπουλου απο το βιβλιο "Επιστρόφια" από τις εκδόσεις Νεα συνορα-Λιβανη

7 απο τις ταινιες που αγαπω πολυ

2007-03-13T12:32:00.000-07:00

Αγαπημενοι μου φιλοι και φιλες,
αν και δεν προλαβαινω να δω οσες ταινιες θα ηθελα και μαλιστα στον καιρο τους, εχω καταφερει να ξεχωρισω 7 πολυ αγαπημενες μετα απο προσκληση της citronella...
πρωτη και καλυτερη.
Fight club.Μια ταινια του 1999 βασισμενη σε βιβλιο του Chuck Palahniuk σε σκηνοθεσια του David Fincher.Δεν πιστευα ποτε οτι τοση βια δεν θα με τρομαζε.Το δε τελος της με μουσικη των pixies ειναι απιστευτο...

δευτερη (βασικα ισοβαθμει με την πρωτη)
Μystery train.Ταινια του 1989 απο τον λατρεμενο Jim Jarmusch.Εδω η μουσικη ειναι του John Lurie που παιζει και σε πολλες ταινιες του Jim.

τριτη και πολυ καλη.
Ερωτικη επιθυμια (in the mood for love) μια ταινια του 2000 σε σκηνοθεσια του Wong Kar-wai. Χωρις ιδιαιτερο σεναριο και δραση αλλα απιστευτη φωτογραφια , μουσικη και καθε φορα χανομαι μεσα στην αισθηση της.

τεταρτη αλλα στην καρδια μου στην ιδια κατηγορια με τις αλλες 3.
370 2 le matin (κοινως γνωστη ως betty blue) μια ταινια του 1986 σε σκηνοθεσια του Jean Jacque Beineix ,με καταπληκτικη μουσικη Gabriel Yared.

πεμπτη και με πολυ γελιο
il piccolo diavolo (ο διαβαλακος) του Roberto benigni, μια ταινια του 1988.Νομιζω οτι δεν εχω ξαναγελασει τοσο πολυ σε ταινια...Να σημειωσω επισης την φοβερη μουσικη του Evan Lurie.

εκτη και πολυ ονειρεμενη
Hook. Ταινια του 1991 του Steven Spielberg. Ειναι δυνατον να ελειπε ενα παραμυθι απο την λιστα? Εδω γινεσαι παιδι ( ισως και "χαμενο παιδι") και απολαμβανεις.

εβδομη (μονο και μονο γιατι αναγκαστικα κατι πρεπει ειναι τελευταιο)
Λοιπον εδω θα κλεψω. Θα γραψω μια σειρα απο ταινιες , ολες απο τον ιδιο σκηνοθετη.Δεν θα μπορουσα να μην τις αναφερω. Ειναι ολες απο τον Jim Jarmusch. Ειναι το "ghost dog :the way of the samurai "(1999) ,με μια φανταστικη ερμηνεια του Forest Whitaker, ο "Νεκρος"( Dead man) , ταινια του 1995 με τον Johnny Depp, το "night on earth" (1995) εδω δεν χωραει σχολιο, το "Down by the law"(1986- στην παγιδα του νομου), οπου το τριο Roberto Benigni - Tom Waits - John Lurie ειναι μοναδικο...

Ενταξει σταματω αυτον τον υμνο στον Jim γιατι νιωθω οτι εχω κλεψει πολυ.Μου αρεσουν ομως κι αλλες...

Ετσι αισιως τελειωσα και προσκαλω τους παρακατω μπλογκο-φιλους( και οχι μονο) να μας πουν τις αγαπημενες τους ταινιες...

maria_pin
angelito
matthew
Στεφανο και
still ill

Αυτα τα λιγα λοιπον...

τα 5 γνωστά - άγνωστα πράγματα για μένα

2007-03-02T15:27:00.000-08:00

Λοιπον, φιλοι και φιλες, θα προσπαθησω να βρω 5 πραγματα για μενα που ισως καποιοι δεν ξερετε.Το δύσκολο στην υπόθεση είναι να βρω 5 ενδιαφέροντα πράγματα για να σας πω.

1.Οπως ίσως θα καταλάβατε καποιοι, μου αρέσουν τα χρώματα και ιδιαίτερα το πορτοκαλί.Παραδόξως όμως φοράω συχνά μαύρα.Αυτό κατ' επέκταση, μάλλον παραπέμπει στον σοφό στίχο του ποιητή " άλλα θέλω κι άλλα κάνω , πώς να σου το πω".

2.Ενώ έχω ένα πάθος με τα παπούτσια, μου αρέσει να περπατώ ξυπολητη.Απο όλα τα πατώματα προτιμώ το χώμα (αν είναι και βρεγμένο ακόμα καλύτερα).

3.Αγαπώ πολύ τα τρένα και τα ξενοδοχεία. Μεγάλωσα δίπλα στις γραμμές του τρένου και κοντά στον σταθμό.Η πορεία κάθε μέρα για το σχολείο ήταν μια περιπέτεια.Ποτε γινόμασταν χρυσοθήρες βρίσκοντας χρυσό και ασήμι ανάμεσα στις πέτρες που περιβάλλουν τις ραγες, πότε ακροβάτες κρατώντας ισορροπία επάνω τους σε όλη τη διαδρομή , πότε κάνοντας σκανδαλιές που πολύ αργοτερα καταλάβαμε πόσο σοβαρές και επικινδυνες ήταν.

Για τα ξενοδοχεία δεν ξέρω γιατί μου αρεσουν τόσο πολύ.

4.Μου αρέσει η νύχτα και το ξημερώμα και τα δύο πράγματα που ταιριάζουν πολυ με αυτά' το κάπνισμα και το ποτό.

Τα κάνω με πολύ απόλαυση και τα δύο, όμως ευτυχώς ο Μπουκόφσκυ δεν είναι το πρώτυπό μου.

5.Για τα περισσότερα θέματα που όλοι έχουν μια θέση σε κάποια ομάδα, εγώ δεν έχω.

Πχ. στις ερωτήσεις "τι ομαδα είσαι?,σε ποιό κόμα ανήκεις? σε ποιό γυμναστήριο πας? , δεν μπορώ να απαντήσω.

Δεν μου άρεσαν ποτέ οι ομάδες.Ίσως είναι λίγο αντιφατικό αυτο που λέω γιατί και η μπλογκοπαρέα είναι μία ομάδα.Ναι αλλα είναι και ο καθένας μόνος.Μάλλον είναι ο καθένας πιο πολύ μόνος του.

ΑΥΤΑ ΤΑ ΛΙΓΑ ΓΚΑ'Ι'Ζ

ΥΓ. Θέλω να δηλώσω ότι αν ήμουν ζώο θα ήθελα να είμαι γουρούνι ( είναι το 6ο που ήθελα να συμπληρώσω)

οσο για τις προσκλήσεις, παιδιά δεν ξέρω ποιον να καλέσω να συνεχίσει αυτό το παιχνίδι γιατί όλοι το εχουν κάνει....

βολτα στον βολο

2007-03-01T03:05:00.000-08:00

Την περασμενη παρασκευη πηγα για 4 μερες στο Βολο.

Χωρις να σας κουρασω λεγοντας σας πως ηταν αυτη η παρθενικη βολτα, ειπα να σας εκθεσω 4 φωτογραφιες για αρχη (εχω και αλλες) για να παρετε μια μυρωδια απο αυτες που πηρα εγω.

Κοντρα στην παρακληση του κυριου που σημειωσε καπως ανορθογραφα "ΜΗ ΤΟ ΒΑΖΕΤΕ ΜΠΡΟΣΤΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟ" εδω ειναι το σημειο που παρκαραμε το αυτοκινητο.

Να δηλωσω οτι θελω να ζησω σε αυτο το σπιτι ή το βρισκετε αυτονοητο?

Να λοιπον και ενα υπεροχο και πολυυυυ μικρο μπαρακι που γνωρισα καταπληκτικα ατομα.Για να πω την αληθεια , μια πολη την γνωριζω απο τα μπαρακια της και απο την αισθηση που μου αφηνει οταν τα ξημερωματα περπαταω τους δρομου της μονη.

Τελευταια, λατρευω τα χρωματα αυτης της πολης, ειδικα τη νυχτα...

Ασχημο τιποτα δεν θα πω, τωρα τουλαχιστον.

Ισως καποια αλλη φορα...

η πρασινη βαρκουλα

2007-01-29T18:11:00.000-08:00

Και αν δεν φυγω με το πρασινο αυτοκινητο,θα παρω την πρασινη βαρκουλα

και θα της βαλω και ενα κοκκινο πανι για να προκαλω τους αεριδες σαν να 'ναι ταυροι και να με παρασερνουν σε ολες τις θαλασσες...

το πρασινο αυτοκινητο

2007-01-26T09:51:00.000-08:00

Σας υποσχομαι οτι μολις θα το διορθωσουν, θα το κλεψω και μ'αυτο θα γυρισω ολον τον κοσμο.

Δεν ξερω ομως αν θα χαρω ή θα κλαψω μ'αυτα που θα δω...

Η επιθυμια ειναι παντα η προτεραιοτητα, αντεχω ομως την αληθεια?

ετσι αναρωτιεμαι...

ενημερωση

2007-01-23T06:09:00.000-08:00

καποιος απο Αθηνα με ενημερωσε για δυο διευθυνσεις πολυ ενδιαφερουσες.
Ριξτε μια ματια...
http://athens.indymedia.org/?lang=el
http://athens.indymedia.org/publish.php3?lang=el

2007-01-21T18:25:00.000-08:00

Μια φορα κι εναν καιρο ηταν μια μουσικη που ενιωθε οτι υπαρχουν δυο τεραστια ηχεια που την δυναμωναν ωστε να την ακουει ο κοσμος ...ομως αυτα την καταπιεζαν και την περιοριζαν αναμεσα τους, τοσο που κανεις δεν την ακουγε.

Αποφασισε λοιπον να παει αναμεσα σε δυο καλωδια.Παλι το ιδιο ενιωθε και τελικα σκεφτηκε να υπαρχει μονο μεσα στην καρδια μας και να μας αναστατωνει οποτε θελει αυτη.

Ζητω η ελευθερια των ηχων που διαλεγουν τη διαθεση μας...

Ζητω στη μουσικη που μας θυμιζει πως να νιωθουμε...

νυχτα του δεκεμβρη με ομιχλη

2007-01-17T15:55:00.000-08:00

Νιωθω τοσο τυχερη που αυτο το εχω διπλα μου καθε μερα...

αποζημειωνομαι για ο,τι εχω διαλεξει να κανω για να ζησω και με πληγωνει.

Περπατησα αργα το βραδυ και η ομιχλη μου θολωσε τα ματια.

Ακομα ετσι ειναι...

καλο ταξιδι

2007-01-12T06:13:00.000-08:00

Ετσι λοιπον, μια μερα με ομιχλη και κρυο διαλεξες να ταξιδεψεις.

Δεν γυρισες ουτε μια στιγμη να κοιταξεις τι αφησες πισω σου.

Ανεβηκες στην βαρκουλα σου που την στολισες με φωτακια για να σου φεγγουν τον δρομο μην χαθεις και εφυγες.

Μοιαζει απιστευτο που δεν θα σε ξαναδουμε ποτε.

Εγινες αγγελουδι που ταξιδευει στον ουρανο.

Καλο ταξιδι Μπαμπη...

Tim Buckley-Happy Time

2006-12-22T17:46:00.001-08:00

Σκεφτηκα να πω σε ολους χρονια πολλα ετσι, με αυτο το τραγουδακι απο τον Tim Buckley.Happy time λεει.
Αυτο το πινελακι που τιναζει την μαυρη σκονη απο πανω μου συνεχιζει να κανει καλη δουλεια.
Λοιπον... ευχομαι σε ολους μας να εκτιμησουμε στο μελλον τις μικρες στιγμουλες που μας δινουν χαρα και να μην πολεμαμε τα προβληματα μας.Να τα αφηνουμε να περνουν απο μεσα μας και να φευγουν χωρις να μας αφηνουν σημαδια.
Φιλια και υγεια σε ολους και ενα μεγαλο ευχαριστω στους μπλογκο-συντροφους...

οχι το μπαρ κατω απ'τη θαλασσα αλλα η θαλασσα μεσα στο μπαρ

2006-12-20T16:08:00.000-08:00

θαλασσα απο μπλε αλκοολ με μικρες βαρκες σε σχημα μπουκαλιων.

Αν ηταν πρασινη θα σε σκοτωνε .

Πορτοκαλι ηλιος που σε ζεσταινει με δυο φιγουρες στη μεση (αγγελοι θα'ναι λες).

Δεν υπαρχουν αγγελοι σου λεω, ομως δεν το πιστευω.

Κατω απο τα φωτα, γινονται ανακρισεις, στη σειρα.

Θα μπορουσε ομως απλα να ειναι ενα μπαρ.

Ενα απο αυτα που σου αρεσει να πηγαινεις μονος και να φανταζεσαι οτι βλεπεις θαλασσες και βαρκες και ηλιους και αγγελους να πετουν.

Απλα ενα μπαρ...

μας λειπεις...

2006-12-19T11:03:00.000-08:00

Μαιανδρε, μας λειπεις.
ελπιζω να ειναι για λιγο...

η απορια...

2006-12-07T17:46:00.000-08:00

ταβανι

πατωμα?

πανω

κατω?

ενοχος

αθωος?

ετσι ειναι...

2006-12-03T21:52:00.000-08:00

Επενδύσεις διαφημίσεις , ένοχες και ανακρίσεις
Εποχές για λεφτά άπαντες στα χαμηλά
Με θεούς φοβερούς
με θρησκείες τρομοκράτες
Με ληστές στην αυλή
αδιάφοροι χαζοί
Κάνω πως δεν ξέρω
πέφτω μες στα κύματα
άλλοι δρόμοι μας ενώνουν
κι άλλοι στα διλήμματα

σωκρατης μαλαμας...

το μονογραμμα

2006-11-27T17:52:00.000-08:00

...παντα εσυ τ'αστερακι και παντα εγω το σκοτεινο πλεουμενο
παντα εσυ το λιμανι κι εγω το φαναρι το δεξια
το βρεγμενο μουραγιο και η λαμψη επανω στα κουπια
ψηλα στο σπιτι με τις κλιματιδες
τα δετα τριανταφυλλα, το νερο που κρυωνει
παντα εσυ το πετρινο αγαλμα
και παντα εγω η σκια που μεγαλωνει
το γερτο παντζουρι εσυ
ο αερας που το ανοιγει εγω
επειδη σ'αγαπω
και σ'αγαπω
παντα εσυ το νομισμα κι εγω η λατρεια που το εξαργυρωνει...

"το μονογραμμα" ο.ελυτης

Lhasa de Sela - De cara a la pared

2006-11-22T10:53:00.001-08:00

Ακουστε τι βρηκα!!!
Υπεροχη?

κι αλλες ζωγραφιες σε στορια(και μια σε τοιχο)

2006-11-20T06:01:00.000-08:00

Αυτα...

το στορι απο ενα στορι

2006-11-17T04:46:00.000-08:00

Τεχνη (μια μορφη της ο-μορφη)

Ετσι ομορφαινουν τα στορια των μαγαζιων στη Βαρκελωνη

Δεν χρειαζονται φοβεροι καμβαδες και γκαλερι.

Ειναι η απλοτητα του νεου, του φθηνου, του παντου

και στην ελλαδα του απαγορευμενου.

Barceloneta...

2006-11-15T10:57:00.000-08:00

Θα'θελα να ξαπλωνω διπλα στη θαλασσα και με κλειστα τα ματια να βλεπω τον ηλιο...
Να βλεπω το στεφανι του και να του αλλαζω με το μυαλο μου σχηματα.
Να τον κανω τετραγωνο,ρομβο,τριγωνο.
Να παιρνω το τριγωνο και να το κανω βαρκα και να ταξιδευω στις θαλασσες.
Να παιρνω λωριδες απο τη θαλασσα και να τις κανω μαντηλι στο λαιμο μου.
Να κανω τους αφρους απο τα κυμματα συννεφα και να πεταω...
Να πεταω με κλειστα τα ματια βλεποντας τον ηλιο...

2006-10-31T04:13:00.000-08:00

coffee and cigaretts in a sunny day in Barcelona.
nice...
i dedicate this taste and feeling to every-one i love.
besos amigos

2006-10-29T05:45:00.000-08:00

φευγω αγαπες.....
φευγω

ποτε θα μεγαλωσω επιτελους?

2006-10-17T18:30:00.000-07:00

ειναι το παλι αργα το βραδυ.
παλι το μυαλο μου βομβαρδιζεται απο χιλιαδες ερωτησεις το λεπτο.
τελικα αναρωτιεμαι "μηπως εχασα κατι?".
τι ειναι αυτο που μου κλεινει καθε φορα τα ματια?
τι ειναι αυτο που με κανει να εμπιστευομαι τοσο πολυ κατι η καποιον?
τι με κανει να επαναλαμβανω τα ιδια λαθη?
τι ειναι φιλοτιμο?
ποτε θα μεγαλωσω?
αναρωτιεμαι που φταιω, γιατι μονο εγω φταιω, το ξερω.
παντα προσπαθουσα να ειμαι ενα απλο καλο ατομο.
αυτο για οσους με ξερουν, δεν μπορεσα να το καταφερω παντα.
και θυμωνα (και θυμωνω) και γκρινιαζα (και γκρινιαζω) και ολα τα καλα (και κακα ) που εχουν οι ανθρωποι.
ομως προσπαθησα πραγματικα και αυτο δεν το αμφισβητει κανεις,
να μην εκμεταλευτω...
εχω μια δουλεια που στη χειροτερη εχω 6 υπαλληλους και στην καλυτερη 9.
δυστυχως ειμαι "αφεντικο".
δεν ηθελα ποτε αυτον τον ρολο...απλα ετυχε.
δεν ηταν η δουλεια του μπαμπα.
δουλεψα παρα πολυ.... ε και?
ειναι τοση η μιζερια που υπαρχει σ'αυτον τον τοπο
που το μονο που μπορουν να κανουν οι ανθρωποι ειναι να κλεβουν...
το θεμα ειναι οτι δεν κλεβουν πια απο τους "πλουσιους" μονο.
κλεβουν ο,τι βρουν.
σημερα καταλαβα οτι με κλεβουν.
με πειραξε γιατι κατα καιρους εχω πεσει θυμα πολλες φορες.
πιο πολυ με οργιζει τι κανει εναν ανθρωπο να εξεφτελιστει ετσι.
ως τωρα κλεβαμε κανενα σαπουνι απο τον γουτζιδη(super πλουσιος της πολης) και νομιζαμε οτι "χτυπουσαμε" το κεφαλαιο...
τωρα φτασαμε να κλεβουμε ο ενας τον αλλον...
ναι θα κανω τα δεοντα, θα στησω παγιδα , θα τον/την πιασω, θα κανω μηνυση,θα παω στα δικαστηρια και στο προσωπο του/της θα εκδικηθω ολους αυτους που μου καναν το ιδιο.
και τι εγινε?
θα ερθει μετα καποιος αλλος και ξανα απο την αρχη.
τους ψηφησαμε την κυριακη ε?
καλα να παθουμε.
ποτε επιτελους θα μεγαλωσω και να βγαλω ενα σπαθι και να τους "καθαρισω" ολους?
ποτε?
ισως ποτε.....

νυχτες ποτισμενες με ρουμι

2006-10-12T18:45:00.000-07:00

εχει παει πολυ πρωι πια.
αποφασισα να γραφω μονο με μικρα.
τερμα τα κεφαλαια, και ας σηματοδοτουν μια αρχη που τοσο λαχταρω.
σε λιγο θα καταργησω και τα κοματα και τις τελειες.
γιατι οχι?
ετσι και αλλιως αυτες οι εξομολογησεις εχουν καθαρα μορφη το λιγοτερο σαν σε αυτη στον εαυτο μου...
πολλοι λιγοι με διαβαζουν(καλο αυτο) μα νομιζω οτι αυτοι οι λιγοι καταλαβαινουν.
καπως ετσι ξεκινησα. περα απο την αναγκη μου να πω τις χαζομαρουλες μου, ηθελα να μαθαινω με πλαγιο τροπο τι κανουν καποιοι φιλοι που ειναι μακρυα. επρεπε να υπογραψω σαν blogger για να μπορεσω να στειλω μια καλησπερα.
λοιπον φιλε στην αθηνα μου λειπεις πολυ, ειδικα τετοιες ωρες που ξυπναω.αργα το βραδυ.τοτε ξυπνανε οι ψυχες.
σε διαβαζω και σε εχω κοντα.
ακουω μουσικη που δεν με συμφερει.ακου.

εδω στου δρομου τα μισα
εφτασε η ωρα να το πω
αλλα ειν' εκεινα που αγαπω
γι'αλλου γι'αλλου ξεκινησα
σε αληθινα στα ψευτικα
το λεω και τ'ομολογω
σαν να'μουν αλλος κι οχι εγω
μες στη ζωη πορευτηκα
οσο κι αν κανεις προσεχει
οσο κι αν τα κυνηγα
παντα παντα θα'ναι αργα
δευτερη ζωη δεν εχει....

τι να πω εγω η καημενη μπροστα στο μεγαλειο?
μονο να κουνησω το κεφαλι με ταπεινη αυτογνωσια,
στον τροπο που καποιος εγραψε τοσο απλα
αυτο που εγω προσπαθω να ταξινομισω στο μυαλο μου
και που το πνιγω σε αφθονο ρουμι απο φοβο μηπως και το μυαλο μου
ακουσει την ψυχη μου.
ειναι απιστευτο αυτο που βγαζει η νυχτα...
καθε κυτταρο ξυπναει και απολαμβανει
τη μουσικη και τις γουλιες ρουμι που συνεχιζει να ευχαριστει
τον ουρανισκο.
το σκεφτηκες ποτε φιλε οτι εχουμε ουρανισκο?
μικρο ουρανο μεσα μας.
με αστερια και και πλανητες.
αν ευχαριστιεται ο ουρανισκος μας , χαμογελουν τ'αστερια.
το σκεφτηκες ποτε?
αναρωτηθηκες ποτε αν εχεις ψυχη? και αν τελικα την βρηκες,
τι τελικα ειναι?
γιατι ειναι ετσι τα πραγματα?
αγαπας τον θυμο σου , τον θυμο μου, τη χαρα μου, τη χαρα σου,την απογνωση μας αναζητωντας εναν κοσμο που αλλιως τον θελαμε?
νιωθεις κι εσυ οτι κατι δεν ειναι αρκετο?
οντας ευλογημενη για την αγαπη που μου δινουν και που ισως δεν αξιζω,
αναρωτιεμαι συνεχεια.τι ειναι αυτο που με ενωνει με καποιους ανθρωπους?νιωθω τοσο μικρη και τοσο λιγη.
νιωθω τοσο μικρη και τοσο λιγη,
νιωθω τοσο μικρη και τοσο λιγη....

βροχη μεσα στο δασος

2006-10-08T16:05:00.000-07:00

Αυτη την καταπληκτικη βραδυα
που μυριζει βρεγμενα φυλλα και χωμα
πεταξα μια ευχη στον ουρανο
με οση δυναμη ειχα.
Στο δρομο οι λεξεις αγκαλιασαν τη βροχη
και γυρισαν πισω ανακατες.
Βρεχει επιθυμιες ανομολογητες
που δεν μπορεσαν να φτασουν ουτε τ'αστερια.
Παντα στα δυσκολα εγω,
δοκιμαζω ξανα και ξανα και ξανα...
Τα ιδια.
Αξιζε ομως την προσπαθεια...

Hasta la victoria siempre...

2006-10-08T14:49:00.000-07:00

θελουμε να ειμαστε οπως ο che ... υπογραφει ο Fidel στη Santa Clara.

Βεβαια μαλλον αλλα εννοουσε και αλλα εκανε.Τι να πεις ομως???

ο καημενος ο Ernesto υπαρχει παντου.

Σε μπλουζακια,αναπτηρες,ποτηρακια,τασακια,κουτια απο σπιρτα,στυλο,μολυβια,σκουφια,κασκολ και σε ποσα αλλα...

Που να φανταζοταν την βιομηχανια που θησαυριζει με την επανασταση του και τον μπερε του.

Κατω απο αυτο το αγαλμα υπαρχει ενα δωματιο σαν μουσειο-μνημειο με προσωπικα αντικειμενα του και καποια ημερολογια με σκεψεις του.

Την ευλαβεια με την οποια κυκλοφορεις στον χωρο, δεν σου την επιβαλει κανεις παρα μονο η ιστορια και ο θρυλος.

HASTA LA VICTORIA SIEMPRE......

το βλεμμα...

2006-10-03T15:44:00.000-07:00

ενιωσα την αναγκη να σας δειξω αυτο το βλεμμα.
Θα ηθελα απο εσας τους λιγους που με ανεχεστε,
να μου πειτε τι βλεπετε...
ισως αν βλεπουμε ολοι το ιδιο ,κατι να αλλαξει.....

χωρις τιτλους και κορωνες

2006-09-26T14:53:00.000-07:00

βρισκομαι σε ενα χωρο που εξακολουθω να υπαρχω εντεκα χρονια απο τη ζωη μου.Εδω βγαινει το νυχτοκαματο το δυσκολο.Αυτο του συμβιβασμου.Αυτο που σαν ενα σχοινι με δενει σε εναν τοπο που δεν θελω να ζω.Που θελω να ζησω?

Δεν εχει και πολλη σημασια ισως το που, ουτε το πως.

Ισως πιο πολλη σημασια εχει ο Μεγαλος Ερωτικος που ακουω αυτην την στιγμη.

Ναι το βρηκα τι εχει σημασια.

Ο ερωτας.

'η ακομα καλυτερα,

ο μεγαλος ερωτας.

Ποιος ειν' τρελος απο ερωτα?

Ας κανει λακκους την αυγη

να παμε εκει να πιουμε τη βροχη,

μια που εμεις σε οποια στεγη αραξουμε,

σε οποια αυλη

ο ανεμος χαλναει τον ουρανο

τα δεντρα

κι 'η στειρα γη

μεσα σε μας βουλιαζει...

Αυτα τα λογια ειπε ο Γιωργος Σαρανταρης...

Στην φωτογραφια υπαρχει ερωτας.

Ερωτας ομως για το χρωμα τ'ουρανου,

για την φωτια που στο βαθος καιει,

για τις πετρες που ξαπλωναμε και ακουγαμε απ'αυτες τους ψυθηρους ολων αυτων που αγαπηθηκαν επανω τους...

Ερως ζωο αγερωχο και ηχηρο

τοσο ωστε δεν ξεχωριζει το χτυπημα που καταφερει

απο εκεινο που δεχεται...

Καλημερες.....

2006-09-26T11:30:00.000-07:00

ποιος ειπε οτι το ηλιοβασιλεμα ειναι ωραιο μονο στη Σαντορινη?
μετα απο ενα ελληνικο νησι τη Σαμοθρακη, να και μια γευση απο ενα αλλο νησι πολυ-πολυ μακρυα απο εδω καπου στην λατινικη αμερικη.
καλο?

κυριακη πρωι με μασκα οξυγονου

2006-09-25T14:28:00.000-07:00

Δροσια ενος πρωινου που επιμενει να μην χαμογελαει με φως.
Εχθες η βροχη τα ξεπλυνε ολα.
Ενω κρυωνω, δεν καλυπτω την γυμνια μου..
Σαν να τιμωρω το κορμι μου για τις απολαυσεις που εχασα.
Χιλιαδες στοματα με καλυπτουν παντου οπου κρυωνω και μεσα σ'αυτον τον οχλο του εαυτου μου ουρλιαζω και η φωνη μου γινεται θρο'ι'σμα.
Την φουστα μου την πηρε ο ανεμος.
Δεν προσπαθω να κρυψω την ντροπη μου.
Προς τι ο πολεμος στη μοναξια στη μεση του ωκεανου?
Ποια γοργονα θα κλεψει την μιλια μου για να σωσει το σκαρι μου απο ναυαγιο?
Κολυμπω στον αερα και πετω στο βυθο.
Δεν τα καταφερνω ουτε να πνιγω, ουτε να πεθανω απο ασφυξια ελειψει αερα...
Δεν πεθαινω και κανεις δεν με σωζει.
Και ποιος νοιαζεται τελικα να σωθει?
Συνεχιζω να κρυωνω και τα βλεφαρα μου κλεινουν απο το βαρος των εικονων.
Πως να αντεξουν αλλωστε εκατομμυρια κινησεις ενος και μονο φυλλου στον ανεμο...
Ατελειωτη θλιψη στην πορεια μιας μερας που κραταει εκατον μια και μιση ωρες.
Ο χρονος συνεχιζει να περνα χωρις αποτυπωματα.
Αγνωστος ο ενοχος...
Συνεχιζω να κρυωνω.
Παγωνω και σαν πτωμα αλλαζω χρωμα.
Τα χειλη μου μελανα, αδυνατουν.
Τα χερια μου αδυναμα παραδιδονται υψωμενα , σαν να ικετευουν στον ουρανο, σ'αυτο το γκριζο πρωινο που παθητικα περιμενει το χειροτερο.
Λεω να κλεισω τα ματια μου στη μουσικη που επαναλαμβανεται χωρις διαμαρτυρια εδω και μια ωρα.
Τα κλεινω ετσι απλα και αρχιζω τα ονειρα

νεα για τον καιρο

2006-09-25T13:59:00.000-07:00

ναι η βροχη σταματησε...

ποσο κοστιζει η ευτυχια?

2006-09-20T16:25:00.000-07:00

μια δικη μου στιγμη ευτυχιας....Σαμοθρακη,ηλιοβασιλεμα απολυτη ηρεμια.Ποσο μου κοστισε? Τιποτα.Ισως μου κοστισε λιγη μελαγχολια. Δεν πειραζει,λεω.Φθινοπωρο ειναι θα περασει.

σιγουρα τα παιδια ολου του κοσμου εχουν μια σοφια στο βλεμμα που πολλοι θα ζηλευαμε.
δεν ξερω πως αυτα τα κουβανακια φανταζονται το μελλον τους.
κερδιζουν παντως μια στιγμη ευτυχιας καθως προσπαθουν ολα να χωρεσουν σε ενα καρε
μιας φωτογραφιας.
οι στιγμες ευτυχιας γινονται 2, οταν εχεις σκεφτει να φερεις απο την "πλουσια"χωρα σου,
απλες καραμελες της μιας δραχμης.
τοσο κοστιζει η ευτυχια γι'αυτα...

υγ. ο φιλος μου ο 0 comments με ρωτουσε τι ειναι η ζωη και η ευτυχια?

η απαντηση ηταν οτι ειναι συμμαθητες απο το λυκειο που αλλαξαν φυλο...

ποιος ειπε οτι ποναει παντα η πρωτη φορα?

2006-09-16T14:52:00.000-07:00

πρωτη φορα σαν συγχρονο ατομο κι εγω ,σε πεισμα των γνωσεων μου για την τεχνολογια,
αποφασισα να εκτεθω σε οσους με γνωριζουν αλλα και σε αλλους
που δεν φταινε σε τιποτα.Η πρωτη φορα δεν ποναει αλλα με κανει αμηχανη.Ειδικα οταν αυτο που γραφω δεν ξερω καν πως θα βγει (αν τα καταφερω να διαβασετε ολα αυτα ).

Να ειστε ευγενικοι μαζι μου γιατι η μελαγχολια του φθινοπωρου δεν παιζεται

besos